ADD / ADHD

Getuigenis van Max Voorhout

Totale burnout gehad: 4 jaar lang totaal gebroken op de bank. Een paar keer antidepressiva gehad. Deze werkten niet. Kwam bij Healthfun in behandeling voor magneetproducten en massages en gebruikte voeddingssupplementen. Knapte vrij snel op. Na twee jaar bij Healthfun voelde ik mij redelijk goed, sliep niet meer overdag, ging op vakantie, deed weer van alles, maar werkte maar een paar uur per dag. Voelde me nog onrustig in mijn hoofd. Start met AVE: alleen ADD-programma 's ochtends. Heb meteen, dezelfde dag al goed resultaat. Ik Werk weer de hele dag en voel me innerlijk (in mijn hoofd) een stuk rustiger. Na twee weken gebruik: ongelooflijk! Het lijkt er op alsof alle problemen voorbij zijn.

Getuigenis van Mark Meincke

Ik ben een man van 33 met ADD en heb iets gevonden dat ik zou willen delen. De afgelopen weken heb ik entrainmenttherapie geprobeerd. Ik gebruikte de voorgeprogrammeerde sequenties van lichtflitsen en pulserende tonen om de hertzfrequentie van mijn brein te veranderen. Ik weet dat het vreemd klinkt, maar sinds ik Mind Alive en hun entrainmenttherapietoestel heb gevonden, heb ik een uitgesproken verbetering van mijn ADD ondervonden.

• Ik ben het huis uit en op weg naar mijn werk in 15 minuten in plaats van 45
• Ik ben in staat veel taakgerichter te werken
• Ik kan eenvoudige dingen zoals aankleden en afwassen veel sneller dan ooit tevoren
• Mijn frustratiegrens ligt aanzienlijk lager.

Ik ben geen verkoper of vertegenwoordiger van dit bedrijf. Ik ben slechts een klant die een levensveranderend resultaat door entrainmenttherapie ondervond.

Getuigenis van Gwenda Travis

"Het leven was een nachtmerrie! Daarvan waren wij echt overtuigd sinds ons zoontje op kleuterschool ging. Toen begon het allemaal. David, ons zoontje, was een heel blije baby en een vrolijk jongetje. We waren zo opgewonden toen hij naar de kleuterschool ging omdat hij zo slim was. We gingen naar de voorafgaande screening. Alles van spraak tot gehoor tot motorische vaardigheden werd getest. De verpleegsters en therapeuten leken heel erg onder de indruk van David . Zijn vaardigheden waren goed. Toen werd hij echter getest op zaken die veel aandacht vergden. En natuurlijk dacht ik, als zijn moeder, dat hij uitzonderlijk goed scoorde. De professionals echter raadden ons aan om David voor een jaar thuis te houden. Toen begon de nachtmerrie. De eerste ouderavond die we hadden, ging redelijk goed. Davids spanningsboog was echter niet wat hij zou moeten zijn voor een kind van zes. We gingen door met kleuterschool en het eindresultaat was dat de school meende dat David thuisgehouden zou moeten worden. We weigerden de papieren te tekenen. Toen kwam de eerste klas. De problemen werden erger. Na een tijdje gaf ik uiteindelijk toe dat David inderdaad een probleem had en weer stond de school erop dat ik David van school haalde. Wij stemden in.

Vervolgens werd David getest door de schoolpsycholoog. Ik kende de man al jaren en vertrouwde op zijn mening. Hij vertelde ons heel tactvol dat volgens hem David aan ADD (Attention Deficit Disorder) leed. De dokter begon met Ritalin, het 'wondermiddel voor kinderen met ADD'. Ik hield een dagboek bij van Davids dagelijkse activiteiten en stemmingen. Hij leek niet bepaald vooruitgang te boeken. Ik kreeg nog steeds dagelijkse telefoontjes van zijn onderwijzer. David kreeg een hogere dosis. Geen verandering. Weer een verhoging van de dosis. Toen zagen we een kleine verandering. Toch werd de dosering nog verhoogd. David zat inmiddels aan de maximum dosering voor een kind van zijn grootte. Hij begon neveneffecten te vertonen. Toen wisselde de dokter van medicijn naar Cylert. Met een hele lage dosis begonnen we dingen te zien die wij voor wonderen hielden. David deed zijn werk op school. Hij had niet meer zoveel huiswerk. Hij was bijna de normale David die we dachten kwijt te zijn.

Toen begon het D.A.R.E.-programma op school. Dit had echt effect op David. Hij wilde geen medicijnen meer nemen en hij wilde ook niet dat anderen wisten dat hij ze nam. Ze zouden hem wel eens een 'druggy' kunnen gaan noemen. Toen gingen we naar onze arts. Dr. Aaron Kaufman. Die was heel opgewonden over de behandeling die hij had ondergaan in Californië. Het heette de Digital Audio Visual Integration Device (DAVID). Aaron deed zijn uiterste best om onze David en de DAVID-machine bij elkaar te brengen. Hij haalde David ook van de Ritalin af.

Davids eerste bezoek aan Ruth Little was op 16 december 1991. Na de eerste behandeling was een al een kleine verandering te bespeuren. Hij zat de hele rit naar huis uit zonder gewauwel, een rit van zo'n 16 kilometer. We waren opgetogen. En natuurlijk gingen we door met de behandelingen. We hadden de onderwijzers niet verteld dat er iets gedaan werd aan Davids gebrek aan aandacht of hyperactiviteit. We keken de kat uit de boom. Na elke sessie was er iets meer verandering. Zijn huiswerk werd gemaakt, hij had er minder van, en David leek veel gelukkiger, ook al hadden we een paar crises thuis. David ging er heel goed mee om. In februari 1992 begonnen dingen te gebeuren. Het leek wel of David helemaal opgebloeid was. Hij had nog maar weinig huiswerk en mijn man en ik waren helemaal klaar voor de eerstvolgende ouderavond.

De onderwijzer begon met "Is er thuis iets veranderd? David doet het geweldig! Zijn huiswerk is af, zijn cijfers gaan omhoog, zijn aandacht in de klas is ongelooflijk!" Ik kon Aaron en Ruth wel omhelzen. De eerste echte GOEDE ouderavond die we ooit hadden met een van Davids onderwijzers. Al zijn cijfers gingen omhoog behalve eentje en dat was lezen. Hij bleef steken op een 6-je. We bleven echter beduidende veranderingen zien gebeuren met David. Als resultaat van zijn goede cijfers kwam hij op de Verdienstenlijst. Dit gaat niet zozeer om cijfers als om vooruitgang.

Als resultaat van het gebruik van het D.A.V.I.D.-apparaat is onze David veel makkelijker om mee te leven als persoon. We hoeven geen instructies te herhalen, er zijn geen zinloze vechtpartijen met zijn kleine zusje meer (die zes jaar jonger is). Het leven is gewoon veel makkelijker geworden. Ik kan de opluchting, de blijdschap en de dankbaarheid, die het DAVID-apparaat David en onze familie gebracht heeft, niet onder woorden brengen. Afsluitend zou ik elke ouder van een kind dat leer-, gedrags-, psychologische of andere problemen heeft, willen aanraden om die problemen met behulp van het D.A.V.I.D.-apparaat aan te pakken. Bedankt voor het beëindigen van onze nachtmerrie en voor het een beetje makkelijker maken van ons leven!"

Getuigenis van Michelle Mackay

"Mijn zoon Karl Mackay heeft altijd concentratiemoeilijkheden gehad op school. Hij is geschorst, verwijderd, overgeplaatst naar verschillende scholen sinds de eerste klas. Karl is naar Edmonton moeten verhuizen om toegang te krijgen tot proaanvullende hulp. Karl is in oktober 1997 begonnen met de Paradise Jr. Sinds dat hij die gebruikt ziet mijn moeder bemoedigende veranderingen bij Karl. Hij werkt zowel thuis als op school beter mee. Wij willen voor ieder kind dat aan ADD lijdt, het gebruik van dit apparaat aanbevelen. Beter dan het gebruik van medicijnen willen we nadrukkelijk aanraden het eerst met de Paradise Jr. te proberen."

Getuigenis van Diana Bierworth

"Mijn zoon heeft ADD/ADHD en daardoor problemen met concentratie op school. Hij verzeilt ook geregeld in vechtpartijen op het schoolplein. Op het nieuws hoorde ik voor het eerst van de DAVID Paradise. Hij heeft het toestel in gebruik sinds eind november en de verandering is ronduit dramatisch te noemen. Geen vechtpartijen meer, ook concentreert hij zich beter in de klas. Hij is veel rustiger en kan zich beter focussen. Ook zijn leraar heeft de verandering opgemerkt. "Hij doet zijn werk in de klas. Hij heeft heel weinig huiswerk nu", zei ze tegen mij. "Het lijkt wel alsof hij geen ADD/ADHD meer heeft". Hij is veel blijer en raakt niet meer zo gefrustreerd als vroeger, voordat hij de Paradise Jr. gebruikte.Ik kan de DAVID Paradise iedereen, die kinderen met ADD of ADHD heeft, aanbevelen. De resultaten zijn verbazingwekkend! Bedankt voor al uw hulp met mijn zoon."

Getuigenis van Deb St. Jean

"Aan het einde van de tweede klas in juni 1994 in een gesprek met de speciale begeleider van mijn zoon Daryn, gaf zij aan dat hij extra onderwijs nodig zou hebben, zeker tot aan zijn puberteit omwille van zijn moeilijkheden met lezen en concentratie. Daryn vertoont al tekenen van extreem actief gedrag sinds zijn prille jeugd. Tijdens de kleuterschool werd hij getest en werd ons medegedeeld dat hij alle symptomen van ADHD vertoonde. Daryn vond het educationele systeem vanaf dag één op de lagere school zeer uitdagend. Zijn pogingen om te lezen, trok onze familie bijna uit elkaar. Tegen het einde van de eerste kas ondernamen mijn man noch ikzelf nog pogingen om met hem te lezen omdat hij zich niet lang genoeg kon concentreren om het woord STAR te lezen. Hij is gefascineerd door sterren en de ruimte en dit simpele woord frustreerde hem compleet, evenals woorden zoals THE en AND. Voor het eerst erkende hij zelf dat hij anders was en dat deed hem pijn. Het maakte hem ook erg competitief in gebieden van zijn leven waarmee hij de pijn en het gebrek aan succes op schoolgebied kon compenseren. Dit leidde natuurlijk tot een hoop andere problemen naast de academische uitdagingen waar hij voor stond.

In oktober 1994 waren wij zo fortuinlijk om over de DAVID Paradise Jr. te horen via een plaatselijke televisieshow, gevolgd door een avondseminarie. We hadden het punt bereikt waarop we niets te verliezen hadden, omdat mijn man noch ik geloofden in het verbergen van het probleem door gebruik van medicijnen als blijvende oplossing. Wij hadden een reeks dingen geprobeerd zoals dieetwijziging met slechts marginale resultaten, als die er al waren. We kochten het audiovisuele entrainmentapparaat (AVE) en gaven onze zoon een toekomst.

Begin november 1995 werd ik op een ouderavond op Daryns school uitgenodigd. Het aantal aanwezigen was nogal groot en ervaring had me geleerd dat het teamwork was om slecht nieuws te leveren. Ik verwachtte dus het ergste, ook al scheen het mij toe dat Daryn het beter deed dan ooit. Hij ging graag naar school en had succes op alle gebieden zoals zijn cijfers in zijn schriften en van zijn huiswerk bewezen.

Op die vergadering kreeg ik het tweede beste goede nieuws over mijn zoon ooit. Het allerbeste was bij zijn geboorte, toen mij door de kinderarts verteld werd dat een geboortecomplicatie die de vorm van zijn schedel aantastte, zijn intellectuele vermogens niet zou beperken of beïnvloeden en op den den duur geen cosmetische gevolgen zou hebben. Het nieuws was dat de school meende, dat wanneer Daryn deze schoolprestaties voor de rest van het schooljaar zou blijven neerzetten, hij uit het speciale progamma zou worden gehaald omdat hij vooruitgang had geboekt dat het programma te boven ging. Hij zou dan bevredigend functioneren in een gewone klas met slechts een aangepast taalprogramma. Hij was de eerste persoon in ons district die ooit het programma verlaten had omdat hij het op prestatiegebied ontgroeide. De reden van de grote opkomst was, dat iedereen wilde delen in het eerste succes op dit gebied. Dus waarschijnlijk is de moraal van het verhaal dat je het beste nieuws met de grootst mogelijke groep moet delen.

We zijn nu een jaar verder en Daryn heeft zijn eerste rapport als leerling van een gewone klas gehad. Zijn laagste cijfer was voor wiskunde: 62%. Zijn leraar zegt dat dit cijfer de realiteit absoluut niet weergeeft. Dit is zijn cijfer in weerwil van het feit dat hij de helft van zijn huiswerk van dat schooljaar niet inleverde. Zijn hoogste cijfer was natuurwetenschappen met 79%. Hij leest op het hoogste niveau van groep 4. Bij deze tred van vooruitgang zou ik niet verbaasd zijn, als hij het standaard groep 6 taalprogramma moet gaan volgen. Het commentaargedeelte gaf ons het meeste voldoening: "Werkt goed met anderen samen. Werkt goed in groepsituaties. Hij werkt mee. Het is een plezier om hem in de klas te hebben."

Zoals veel andere gezinnen hebben we alle pijn, verdriet en frustratie ondervonden die een leerstoornis met zich kan meebrengen. Het audiovisuele entrainmentsysteem, de David Paradise Jr., geeft onze zoon de toekomst die we twee jaar geleden nooit mogelijk achtten. Als ik één wens zou mogen doen, zou het zijn, dat alle kinderen die ADD of ADHD-symptomen of welke leerstoornis met begripscomponent dan ook vertonen, tenminste dezelfde kans zouden hebben om het succes te ervaren dat onze zoon had, omdat elk kind een recht op toekomst heeft."

Meer getuigenissen van blije ouders

"Mitchells woordenschat is gegroeid van ongeveer 15 woorden naar 35 woorden in een periode van twee weken. Voor het eerst kunnen wij duidelijk met hem communiceren. We hebben veel prachtige nieuwe dingen gezien die hij nu kan. Dit zijn geweldige resultaten voor Mitchell." - Penny Siminiuk, Edmonton, Alberta, CANADA

"Jordans gedrag thuis is ontzettend verbeterd. Nu kan hij over situaties discussiëren zonder er meteen ruzie over te krijgen. Zijn cijfers en gedrag op school zijn stukken vooruitgegaan." - Patty Tucker, Edmonton, Alberta, CANADA

"Adam is vooruitgegaan op veel gebieden zoals slaap, school en sociale vaardigheden. We zijn erg gelukkig." - Eileen Hannah, Edmonton, Alberta, CANADA

"Ryan werkt veel beter mee. Hij kwam onlangs met het cijfer 95% thuis in een vak waarin hij vorig semester nog een onvoldoende in had." - Debbie Snatynchuk, Edmonton, Alberta, CANADA

"Kyle slaapt beter. Hij was in staat gedurende de hele sessie te blijven zitten en hij vond het echt leuk!!!" - Jeannine Hepburn, Edmonton, Alberta, CANADA

"Dallas heeft een dramatische verandering ondergaan. Hij is nu veel kalmer en ontspannen. Hij gaat goed vooruit op school en hij is in het algemeen drie punten omhoog gegaan. Hij is veel rustiger geworden. Ik geloof echt dat dit helpt!" - Karen Hihn, Edmonton, Alberta, CANADA